Proyecto de traducción de minicuentos

Մեր թարգմանությունները «Թարգմանիրի» էջում` http://targmanir.blogspot.am/2018/02/blog-post.html

 

 Թարգմանությունների շխատանքային տետրը

Միկրոպատմվածքների հեղինակներ

microrrelato

foto tomada de https://elenacamachorozas.wordpress.com

Աուգուստո Մոնտեռոսո

Ձին պատկերացնում է Աստծուն/ Ձին` Աստծուն պատկերացնելիս/

«Չնայած նրան ինչ էլ, որ ասեն, այն միտքը, որ երկինքը բնակեցված է ձիերով և ձիու կերպարանքով Աստված  է այն գլխավորում, հակառակ է լավ ճաշակին և պարզ տրամաբանությանը, – օրեր շարունակ մտորում էր ձին: Ամբողջ աշխարհը գիտի– շարունակում էր իր մտորումները – որ, եթե Ձիերս ընդհունակ լինեինք պատկերացնել Աստծուն, կպատկերացնեինք նրան հեծյալի տեսքով >>

(Թարգմանությունը` Վիկտորիա Միկաիլ և Մարիա Սուքոյան, 8 դասարան)

աղբյուրը` http://ciudadseva.com/texto/caballo-imaginando-a-dios/

________________________________________________________________________

Ֆրեդրիկ Բրաուն

Թակոցը

Վերջին մարդը հողի վրա նստած էր մենակ մի սենյակում։ Դուռը թակում են։

(թարգմանությունը իսպաներենից` Նանոր Հովհաննիսյանի)

http://ciudadseva.com/texto/llamada/
________________________________________________________________________

Աուգուստո Մոնտեռոսո

Թերի դրախտ

-Ճիշտ է, – ասաց մեխանիկաբար մարդը, առանց հայացքը բուխարու մեջ այրվող կրակներից կտրելու, այդ ձմեռային գիշերը,- Դրախտում կան ընկերներ, երաժշտություն, որոշ գրքեր։ Երկինք գնալու միակ վատն այն է, որ այնտեղից երկինքը չի երևում։

(թարգմանությունը` Նանոր Հովհաննիսյանի)

աղբյուրը` http://ciudadseva.com/texto/el-paraiso-imperfecto/
________________________________________________________________________

Խուան Խոսե Միյաս

Սիրահարի նամակը

Կան վեպեր, որոնք թեև երկար չեն, բայց մինչև 50 -60 էջը չեն հասցնում իսկապես սկսվել//իրապես դեռ չեն սկսվում//։ Որոշ կյանքերի հետ նույնն է պատահում։ Այդ պատճառով ավելի շուտ չեմ սպանել ինձ, պարոն դատավոր// Այս պատճառով մինչև հիմա դեռ ինձ չեմ սպանել, պարոն դատավոր//։

(թարգմանությունը` Նանոր Հովհաննիսյանի)

աղբյուրը`https://narrativabreve.com/2013/10/microrrelato-millas-carta-enamorado-2.html

________________________________________________________________________

Աուգուստո Մոնտեռոսո

Հայելին, որը չէր կարողանում քնել

Կար չկար մի ձեռքի հայելի, որը, երբ նա մենակ էր մնում, և ոչ ոք նրա մեջ իրեն չէր նայում, նա իրեն շատ վատ էր զգում, կարծես թե գոյություն չունենար, և գուցե նա ճիշտ էր, բայց մնացած հայելիները նրան ծաղրում էին և երբ գիշերները նրանց պահում էին նույն դարակում,  նրանք  իրենց համար քնում էին հանգիստ ու գոհ` անտարբեր/օտար նևրոտիկ ընկերոջ մտահոգությանը։

(թարգմանությունը` Նանոր Հովհաննիսյանի)

աղբյուրը` http://ciudadseva.com/texto/el-espejo-que-no-podia-dormir/

________________________________________________________________________

Անա Մարիա Մատուտե

Երաժշտություն

Մեծ Կոմպոզիտորի երկու աղջիկները` վեց և յոթ տարեկան,  սովոր էին լռության։ Տանը չպետք է լսվեր ոչ մի աղմուկ, որովհետև հայրիկը աշխատում էր։ Քայլում էին թաթերի վրա, հողաթափերով, և միայն  ժամանակ առ ժամանակ լռությունը խախտվում էր հայրիկի դաշնամուրի նոտաների ձայնով: Եվ նորից լռություն։

Մի օր աշխատասենյակի դուռը ամբողջովին փակ չէր, և քույրերից ամենափոքրը զգուշորեն մոտեցավ ճեղքին. կարողացավ տեսնել հայրիկին, որ մերթ ընդ մերթ  կռանում էր թղթի վրա, և ինչ-որ բան էր գրառում։ Փոքրիկ աղջիկը վազեց այդ ժամանակ` գտնելու իր մեծ քրոջը։ Եվ բղավեց, բղավեց, առաջին անգամ այդքան  լռության մեջ։

-Հայրիկի երաժշտությունը,  չհավատաս, (իսկական չէ), նա այն հորինում է։

(թարգմանությունը` Նանոր Հովհաննիսյանի)

աղբյուրը`
http://ciudadseva.com/texto/musica/

________________________________________________________________________

Ծաղիկն և կրոնոպիոն

Խուլիո Կորտասար

Մի կրոնոպիո դաշտի մեջտեղում գտնում է  մի միայնակ ծաղիկ։ Սկզբում ուզում է պոկել ծաղիկը, սակայն մտածում է, որ դա դաժան և անիմաստ կլինի և ծնկի է իջնում ծաղկի կողքին, ուրախ-ուրախ խաղում է նրա հետ, փաղաքշում է թերթիկներին և փչում է, որպեսզի պարեն, մեղվի պես բզբզելով։ Հոտոտում է բուրմունքը։ Իսկ հետո պառկում է գետնին ծաղկի տակ և հանդարտության մեջ քնում է։

Ծաղիկը մտածում է․

-Ասես ծաղիկ լինի.

(թարգմանությունը` Նանոր Հովհաննիսյանի)

աղբյուրը`
http://microliteraturas.com/2012/03/23/flor-y-cronopio/

________________________________________________________________________

Խուլիո Կորտասար

Օրաթերթը` ամեն օր

Մի պարոն թերթ է գնում և իր ուսի տակ դրած տրամվայ նստում: Կես ժամ անց իջնում է` նույն թերթը  նույն ուսի տակ դրած: Բայց այլևս նույն թերթը չէ, հիմա այն տպված թղթերի կույտ է, որ պարոնը թողնում է հրապարակի նստարանին: Երբ նա մենակ է մնում նստարանին, տպված թղթերի կույտը կրկին օրաթերթ է դառնում, մինչև որ մի տղա այն տեսնում է, կարդում է և թողնում  այն` տպված թղթերի կույտ դարձած: Երբ մենակ է մնում նստարանին, տպված թղթերի կույտը նորից դառնում է օրաթերթ, մինչև մի տարեց կին գտնում է, կարդում է, և թողնում այն` տպված թղթերի կույտ դարձած: Այնուհետեւ նա տանում է այն իր տուն և ճանապարհին օգտագործում է` կես կիլոգրամ ճակնդեղ փաթեթավորելու  համար, ինչի համար որ ծառայում են թերթերը այդ հետաքրքիր մետամորֆոզներից հետո:

(Թարգմանությունը` Վերա Նարիմանյանի)

աղբյուրը`
http://ciudadseva.com/texto/el-diario-a-diario/

________________________________________________________________________

Աուգուստո Մոնտեռոսո

Հավատքն ու սարերը

Սկզբում Հավատքը սարեր էր շարժում, միմիայն երբ ծայրահեղ անհրաժեշտ էր, այնպես որ լանդշաֆտը մնում էր նույնը հազարամյակներ շարունակ: Բայց երբ Հավատքը սկսեց տարածվել, և և մարդիկ սկսեցին մտածել, որ լեռները շարժելու գաղափարը զվարճալի էր//ԿԱՄ` մարդկանց սկսեց զվարճալի թվալ սարեր շարժելու գաղափարը//, սրանք սկսեցին անդադար տեղից -տեղ շարժվել, և ամեն անգամ ավելի ու ավելի դժվար էր գտնել դրանք այնտեղ, որտեղ դրանք թողել էին նախորդ գիշերը: Ինչը, իհարկե, ավելի շատ դժվարություններ էր ստեղծում, քան լուծում:

Բարի մարդիկ այն ժամանակ նախընտրեցին հրաժարվել Հավատից, և այժմ լեռները հիմնականում մնում են իրենց տեղերում: Երբ ճանապարհներին որևէ տեղ փլուզում է լինում, և փլատակների տակ ճամփորդներ են մեռնում, նշանակում է ինչ-որ մեկի մոտ` շատ հեռավոր կամ մոտիկ, հավատքի թեթև նշույլ էր ծագել:

(Թարգմանությունը` Վերա Նարիմանյանի)

աղբյուրը` http://ciudadseva.com/texto/la-fe-y-las-montanas/

 

 

 

LA MUERTE EN SAMARRA

GABRIEL GARCÍA MÁRQUEZ 

El criado llega aterrorizado a casa de su amo.

-Señor -dice- he visto a la Muerte en el mercado y me ha hecho una señal de amenaza.

El amo le da un caballo y dinero, y le dice:

-Huye a Samarra.

El criado huye. Esa tarde, temprano, el señor se encuentra la Muerte en el mercado.

-Esta mañana le hiciste a mi criado una señal de amenaza -dice.

-No era de amenaza -responde la Muerte- sino de sorpresa. Porque lo veía ahí, tan lejos de Samarra, y esta misma tarde tengo que recogerlo allá.

Մահը Սամարայում

Ծառան վախով գալիս է իր տիրոջ տուն։

-Տեր,-ասում է,- Տեսել եմ Մահին շուկայում, և ինձ սպառնացող նշան արեց։

Տերը նրան ձի ու փող է տալիս ու ասում։

-Փախիր Սամարա։

Ծառան փախչում է։ Այդ օրը  վաղ երեկոյան Տերը հանդիպում է Մահին շուկայում։

-Այս առավոտ սպառնացող նշան արեցիր իմ ծառային,- ասում է։

-Սպառնալիքի նշան չէր,- պատասխանում է Մահը,- զարմանքի նշան էր։ Որովհետև ես նրան այստեղ տեսա,  Սամարայից այդքան հեռու, իսկ ես այս երեկո պետք է նրան այնտեղից վերցնեի։

(թարգմանությունը` Նանոր Հովհաննիսյանի)

 

Amor 77

Julio Cortázar

Y después de hacer todo lo que hacen, se levantan, se bañan, se entalcan, se perfuman, se visten y, así progresivamente, van volviendo a ser lo que no son.

Սեր 77

Եվ անելուց հետո այն ամենը, ինչ որ անում են, վեր են կենում, լողանում են, հագնվում, և աստիճանաբար նորից դառնում են այն, ինչ իրենք չեն։

(թարգմանությունը` Նանոր Հովհաննիսյանի)

El dinosaurio

Augusto Monterroso

Cuando despertó, el dinosaurio todavía estaba allí.

 

Դինոզավրը

Երբ արթնացավ, դինոզավրը դեռ այնտեղ էր։

(թարգմանությունը` Նանոր Հովհաննիսյանի)

 

FIN


El diario a diario

Julio Cortázar


Un señor toma un tranvía después de comprar el diario y ponérselo bajo el brazo. Media hora más tarde desciende con el mismo diario bajo el mismo brazo. Pero ya no es el mismo diario, ahora es un montón de hojas impresas que el señor abandona en un banco de la plaza. Apenas queda solo en el banco, el montón de hojas impresas se convierte otra vez en un diario, hasta que un muchacho lo ve, lo lee, y lo deja convertido en un montón de hojas impresas. Apenas queda solo en el banco, el montón de hojas impresas se convierte otra vez en un diario, hasta que una anciana lo encuentra, lo lee, y lo deja convertido en un montón de hojas impresas. Luego lo lleva a su casa y en el camino lo usa para empaquetar medio kilo de acelgas, que es para lo que sirven los diarios después de estas excitantes metamorfosis.

FIN

 



Historia verídica

Julio Cortázar

“A un señor se le caen al suelo los anteojos, que hacen un ruido terrible al chocar con las baldosas. El señor se agacha afligidísimo porque los cristales de anteojos cuestan muy caros, pero descubre con asombro que por milagro no se le han roto. Ahora este señor se siente profundamente agradecido, y comprende que lo ocurrido vale por una advertencia amistosa, de modo que se encamina a una casa de óptica y adquiere en seguida un estuche de cuero almohadillado doble protección, a fin de curarse en salud. Una hora más tarde se le cae el estuche, y al agacharse sin mayor inquietud descubre que los anteojos se han hecho polvo. A este señor le lleva un rato comprender que los designios de la Providencia son inescrutables, y que en realidad el milagro ha ocurrido ahora”.

FIN



  

(fuente de la foto y texto: https://peru21.pe/espectaculos/julio-cortazar-diez-cuentos-breves-144711)

9. ‘Historia de un cronopio’

 

“Un cronopio pequeñito buscaba la llave de la puerta de calle en la mesa de luz, la mesa de luz en el dormitorio, el dormitorio en la casa, la casa en la calle. Aquí se detenía el cronopio, pues para salir a la calle precisaba la llave de la puerta”.

FIN


Conservación de los recuerdos

Julio Cortázar


Los famas para conservar sus recuerdos proceden a embalsamarlos en la siguiente forma: Luego de fijado el recuerdo con pelos y señales, lo envuelven de pies a cabeza en una sábana negra y lo colocan parado contra la pared de la sala con un cartelito que dice: Excursión a Quilmes, o: Frank Sinatra. Los cronopios, en cambio, esos seres desordenados y tibios, dejan los recuerdos sueltos por la casa, entre alegres gritos, y ellos andan por el medio y cuando pasa corriendo uno, lo acarician con suavidad y dicen: No vayas a lastimarte, y también: Cuidado con los escalones. Es por eso que las casas de los famas son ordenadas y silenciosas, mientras en las de los cronopios hay gran bulla y puertas que golpean. Los vecinos se quejan siempre de los cronopios, y los famas mueven la cabeza comprensivamente y van a ver si las etiquetas están todas en su sitio.

FIN


 

Instrucciones-ejemplos sobre la forma de tener miedo

Julio Cortázar

 

  • En un pueblo de Escocia venden libros con una página en blanco perdida en algún lugar del volumen.
         Si un lector desemboca en esa página al dar las tres de la tarde, muere.
  •     En la plaza del Quirinal, en Roma, hay un punto que conocían los iniciados hasta el siglo XIX, y desde el cual, con luna llena, se ven moverse lentamente las estatuas de los Dióscuros que luchan con sus caballos encabritados

 

  •     En Amalfí, al terminar la zona costanera, hay un malecón que entra en el mar y la noche. Se oye ladrar a un perro más allá de la última farola.
  •     Un señor está extendiendo pasta dentrífica en el cepillo. De pronto ve, acostada de espaldas, una diminuta imagen de mujer, de coral o quizá de miga de pan pintada.
  •     Al abrir el ropero para sacar una camisa, cae un viejo almanaque que se deshace, se deshoja, cubre la ropa blanca con miles de sucias mariposas de papel.
  •     Se sabe de un viajante de comercio a quien le empezó a doler la muñeca izquierda, justamente debajo del reloj de pulsera. Al arrancarse el reloj, saltó la sangre: la herida mostraba la huella de unos dientes muy finos.
  •     El médico termina de examinarnos y nos tranquiliza. Su voz grave y cordial precede los medicamentos cuya receta escribe ahora, sentado ante su mesa. De cuando en cuando alza la cabeza y sonríe, alentándonos. No es de cuidado, en una semana estaremos bien. Nos arrellanamos en nuestro sillón, felices, y miramos distraídamente en torno. De pronto, en la penumbra debajo de la mesa vemos las piernas del médico. Se ha subido los pantalones hasta los muslos, y tiene medias de mujer.

 

FIN


‘La foto salió movida’

“Un cronopio va a abrir la puerta de calle, y al meter la mano en el bolsillo para sacar la llave lo que saca es una caja de fósforos, entonces este cronopio se aflige mucho y empieza a pensar que si en vez de la llave encuentra los fósforos, sería horrible que el mundo se hubiera desplazado de golpe, y a lo mejor si los fósforos están donde la llave, puede suceder que encuentre la billetera llena de fósforos, y la azucarera llena de dinero, y el piano lleno de azúcar, y la guía del teléfono llena de música, y el ropero lleno de abonados, y la cama llena de trajes, y los floreros llenos de sábanas, y los tranvías llenos de rosas, y los campos llenos de tranvías. Así es que este cronopio se aflige horriblemente y corre a mirarse al espejo, pero como el espejo esta algo ladeado lo que ve es el paragüero del zaguán, y sus presunciones se confirman y estalla en sollozos, cae de rodillas y junta sus manecitas no sabe para que. Los famas vecinos acuden a consolarlo, y también las esperanzas, pero pasan horas antes de que el cronopio salga de su desesperación y acepte una taza de té, que mira y examina mucho antes de beber, no vaya a pasar que en vez de una taza de té sea un hormiguero o un libro de Samuel Smiles”.

El paraíso imperfecto

Augusto Monterroso

”-Es cierto -dijo mecánicamente el hombre, sin quitar la vista de las llamas que ardían en la chimenea aquella noche de invierno-; en el Paraíso hay amigos, música, algunos libros; lo único malo de irse al Cielo es que allí el cielo no se ve”.

FIN

Ոչ կատարյալ /Թերի/ դրախտ

Աուգուստո Մոնտեռոսո

-Ճիշտ է, – ասաց մեխանիկաբար մարդը` առանց հայացքը բուխարու կրակներից կտրելու , այդ ձմեռային գիշերը,- Դրախտում կան ընկերներ, երաժշտություն, որոշ գրքեր։ Երկինք գնալու միակ վատ բանն այն է, որ այնտեղ երկինքը չես կարող տեսնել։

(թարգմանությունը` Նանոր Հովհաննիսյանի)


 

La oveja negra

Augusto Monterroso


En un lejano país existió hace muchos años una Oveja negra. Fue fusilada.

Un siglo después, el rebaño arrepentido le levantó una estatua ecuestre que quedó muy bien en el parque.

Así, en lo sucesivo, cada vez que aparecían ovejas negras eran rápidamente pasadas por las armas para que las futuras generaciones de ovejas comunes y corrientes pudieran ejercitarse también en la escultura.

FIN

 

La fe y las montañas

Augusto Monterroso


Al principio la Fe movía montañas sólo cuando era absolutamente necesario, con lo que el paisaje permanecía igual a sí mismo durante milenios. Pero cuando la Fe comenzó a propagarse y a la gente le pareció divertida la idea de mover montañas, éstas no hacían sino cambiar de sitio, y cada vez era más difícil encontrarlas en el lugar en que uno las había dejado la noche anterior; cosa que por supuesto creaba más dificultades que las que resolvía.

 

La buena gente prefirió entonces abandonar la Fe y ahora las montañas permanecen por lo general en su sitio. Cuando en la carretera se produce un derrumbe bajo el cual mueren varios viajeros, es que alguien, muy lejano o inmediato, tuvo un ligerísimo atisbo de fe.

FIN

 

La tela de Penélope o quién engaña a quién

Augusto Monterroso


Hace muchos años vivía en Grecia un hombre llamado Ulises (quien a pesar de ser bastante sabio era muy astuto), casado con Penélope, mujer bella y singularmente dotada cuyo único defecto era su desmedida afición a tejer, costumbre gracias a la cual pudo pasar sola largas temporadas.

Dice la leyenda que en cada ocasión en que Ulises con su astucia observaba que a pesar de sus prohibiciones ella se disponía una vez más a iniciar uno de sus interminables tejidos, se le podía ver por las noches preparando a hurtadillas sus botas y una buena barca, hasta que sin decirle nada se iba a recorrer el mundo y a buscarse a sí mismo.

De esta manera ella conseguía mantenerlo alejado mientras coqueteaba con sus pretendientes, haciéndoles creer que tejía mientras Ulises viajaba y no que Ulises viajaba mientras ella tejía, como pudo haber imaginado Homero, que, como se sabe, a veces dormía y no se daba cuenta de nada.

FIN

Caballo imaginando a Dios

Augusto Monterroso


“A pesar de lo que digan, la idea de un cielo habitado por Caballos y presidido por un Dios con figura equina repugna al buen gusto y a la lógica más elemental, razonaba los otros días el caballo.

Todo el mundo sabe -continuaba en su razonamiento- que si los Caballos fuéramos capaces de imaginar a Dios lo imaginaríamos en forma de Jinete.”

FIN

 


La rana que quería ser una rana auténtica

Augusto Monterroso


Había una vez una rana que quería ser una rana auténtica, y todos los días se esforzaba en ello.

Al principio se compró un espejo en el que se miraba largamente buscando su ansiada autenticidad. Unas veces parecía encontrarla y otras no, según el humor de ese día o de la hora, hasta que se cansó de esto y guardó el espejo en un baúl.

Por fin pensó que la única forma de conocer su propio valor estaba en la opinión de la gente, y comenzó a peinarse y a vestirse y a desvestirse (cuando no le quedaba otro recurso) para saber si los demás la aprobaban y reconocían que era una rana auténtica.

Un día observó que lo que más admiraban de ella era su cuerpo, especialmente sus piernas, de manera que se dedicó a hacer sentadillas y a saltar para tener unas ancas cada vez mejores, y sentía que todos la aplaudían.

Y así seguía haciendo esfuerzos hasta que, dispuesta a cualquier cosa para lograr que la consideraran una rana auténtica, se dejaba arrancar las ancas, y los otros se las comían, y ella todavía alcanzaba a oír con amargura cuando decían que qué buena rana, que parecía pollo.

FIN

 

El espejo que no podía dormir

Augusto Monterroso


Había una vez un espejo de mano que cuando se quedaba solo y nadie se veía en él se sentía de lo peor, como que no existía, y quizá tenía razón; pero los otros espejos se burlaban de él, y cuando por las noches los guardaban en el mismo cajón del tocador dormían a pierna suelta satisfechos, ajenos a la preocupación del neurótico.

FIN

 

Te conozco mascarita

Augusto Monterroso


El humor y la timidez generalmente se dan juntos. Tú no eres una excepción. El humor es una máscara y la timidez otra. No dejes que te quiten las dos al mismo tiempo.

FIN

Քեզ գիտեմ, դիմակ

Աուգուստո Մոնտեռոսո

Հումորը և ամաչկոտությունը սովորաբար լինում են միասին: Դու բացառություն չես: Հումորը մի դիմակ է, իսկ ամաչկոտությունը` մյուս: Թույլ մի տուր, որ միաժամանակ երկուսն էլ պատռեն:

(Թարգմանությւնը` Վերա Նարիմանյանի)

Dejar de ser mono

Augusto Monterroso


EL espíritu de investigación no tiene límites. En los Estados Unidos y en Europa han descubierto a últimas fechas que existe una especie de monos hispanoamericanos capaces de expresarse por escrito, réplicas quizá del mono diligente que a fuerza de teclear una máquina termina por escribir de nuevo, azarosamente, los sonetos de Shakespeare. Tal cosa, como es natural, llena estas buenas gentes de asombro, y no falta quien traduzca nuestros libros, ni, mucho menos, ociosos que los compren, como antes compraban las cabecitas reducidas de los jíbaros. Hace más de cuatro siglos que fray Bartolomé de las Casas pudo convencer a los europeos de que éramos humanos y de que teníamos un alma porque nos reíamos; ahora quieren convencerse de lo mismo porque escribimos.

FIN

 

MÚSICA

Ana María Matute 

Las dos hijas del Gran Compositor -seis y siete años- estaban acostumbradas al silencio. En la casa no debía oírse ni un ruido, porque papá trabajaba. Andaban de puntillas, en zapatillas, y sólo a ráfagas, el silencio se rompía con las notas del piano de papá.

Y otra vez silencio.

Un día, la puerta del estudio quedó mal cerrada, y la más pequeña de las niñas se acercó sigilosamente a la rendija; pudo ver cómo papá, a ratos, se inclinaba sobre un papel, y anotaba lago.

La niña más pequeña corrió entonces en busca de su hermana mayor. Y gritó, gritó por primera vez en tanto silencio:

-¡La música de papá, no te la creas…! ¡Se la inventa!

 

FIN

 

 

EL POZO – LUIS MATEO DÍEZ

Mi hermano Alberto cayó al pozo cuando tenía cinco años. Fue una de esas tragedias familiares que sólo alivian el tiempo y la circunstancia de la familia numerosa. Veinte años después mi hermano Eloy sacaba agua un día de aquel pozo al que nadie jamás había vuelto a asomarse. En el caldero descubrió una pequeña botella con un papel en el interior. “Este es un mundo como otro cualquiera”, decía el mensaje.

 

CRUCE

Arturo Pérez Reverte

Cruzaba la calle cuando comprendió que no le importaba llegar al otro lado.

CARTA DEL ENAMORADO – JUAN JOSÉ MILLÁS

Hay novelas que aun sin ser largas no logran comenzar de verdad hasta la página 50 o la 60. A algunas vidas les sucede lo mismo. Por eso no me he matado antes, señor juez.

Սիրահարի նամակը

Խուան Խոսե Միյաս

Կան վեպեր, որոնք թեև երկար չեն, սակայն մինչև 50 -60 էջը դեռևս չեն սկսվում։ Որոշ կյանքերի հետ նույնն է պատահում։ Այս պատճառով մինչև հիմա դեռ ինձ չեմ սպանել, պարոն Դատավոր։

 

 

Նանոր Հովհաննիսյանի աշխատանքային տետրը

Advertisements